خودت میری اما خیالت نه، اینجا است که باور پیدا می کنم خوبی جاویدان است و بدی محکوم به زوال. هرچه می ماند فقط خوبی است. گاهی پیش می آید که انسان فقط با یاد و خاطره خوب دیگران زندگی می کند چون خود واقعی آن ها دیگر خیری ندارند! جالبه که یک نفر خاطره اش از خودش بهتر باشد و البته زیاد هم هستند این چنین آدمهایی.بازم گلی به گوشه جمالشان که خاطرات خوبی از خودشان به جا گذاشتند.


هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته، خیال دهنت

به جفای فلک و غصه دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند

تا ابد سر نکشد و از سر پیمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است

برود از دل من و از دل من آن نرود

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت

که اگر سر برود از دل و از جان نرود

گر رود از پی خوبان دل من معذور است

درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان

دل به خوبان ندهد و از پی ایشان نرود